Cykl Pokemony to rzeźby postaci światowej polityki przedstawione jako bohaterowie popularnej japońskiej gry komputerowej zaprojektowanej przez firmę Nintendo. Wizerunki Donalda Trumpa, Jarosława Kaczyńskie- go, Władimira Putina, Kim Dzong Una i Angeli Merkel zostały przeze mnie przerobione na fikcyjne „kieszonkowe potwory”. W realizacji tej wychodzę z założenia, że obecny populistyczny świat polityki to rzeczywistość głę- boko medialna i symulowana, konstruowana na wzór produktów popkul- tury, takich jak komiks czy gra komputerowa. Nie ma w nim miejsca na niuanse, dyskusje, wątpliwości i refleksje, a przede wszystkim na zaan- gażowanie w trudne sprawy społeczne. Są za to dwie przeciwne strony konfliktu: rysowani grubą kreską bohaterowie z internetowymi memami zamiast ludzkich twarzy i tocząca się odwiecznie walka dobra ze złem. To świat kontrastów i kosmicznych proporcji, w którym do wszystkiego przykłada się kategorie moralne.

Animalistyczny sposób przedstawiania silnych aktorów polityki wpisuje się w długą tradycję zoomorficznego ujęcia władcy, od manierystycznego bizarre po telewizyjne Polskie Zoo. Takie groteskowe ujęcie zdejmuje z „pa- nujących” grozę mocy, a poprzez humor ratuje od ugrzęźnięcia w piekle społecznym. Cykl Pokemony może być traktowany jako współczesna wer- sja tej tradycji odnosząca się do pop-/postpolitycznego myślenia, świata „show polityki”, polityki traktowanej w kategoriach medialnego spektaklu. Stach Szabłowski na łamach „Przekroju” pisał o tym cyklu następująco: „Potężni politycy, zamienieni przez artystkę w groteskowe stworki, wy- glądają zabawnie, ale w gruncie rzeczy nie ma tu się z czego śmiać, chyba że mamy ochotę poszydzić z samych siebie”­­­